Zo is het wel genoeg 
 
Antony Flew, een overtuigd atheïstisch filosoof, is het onlangs te veel geworden. Hij heeft kennelijk de grens bereikt van wat hij nog geloofwaardig vindt. Het toenemend inzicht in de overweldigende complexiteit van de kosmos (inclusief ons eigen bestaan) laat hem verzuchten dat het deïsme recht van spreken heeft. Het is te hopen dat Antony die vage god antropomorf opvat. Dan kan hij wellicht verder tot de gedachte komen dat, waar mensen in hun handelen meestal gericht doelen nastreven, een god met zulke prestaties dat toch niet minder zal doen.  
Het kan overigens raar lopen. Een andere verstokte nihilist beweert dat hij het onmogelijk acht dat iemand de basis parameters van het heelal zodanig kan ontwerpen dat het heelal is zoals het nu is. Hij acht daar geen enkele designer toe in staat, ook God niet. Waar God altijd honend de stoplap werd genoemd voor de kennisgaten van de christenen, wordt nu gesteld dat zelfs voor Hem de ontwerpklus te moeilijk zou zijn. Dat mensen zo onder de indruk komen van Gods werk, dat ze zich niet eens meer kunnen voorstellen dat Hij het gemaakt zou kunnen hebben, is wel een keerpunt te noemen. Zo vind je dus twee type nihilistisch reacties: de een heeft toch behoefte om ‘iets van een god’ te veronderstellen, de ander zegt juist dat een god dit ook niet meer heeft kunnen bedenken. Als je een aanwijzing voor God zoekt dan heb je er hier misschien een: de verlegenheid, of moet je zeggen de verbijstering, van de filosofen.  
 
Het zij nog maar eens opgemerkt: in theorie kan ons bestaan van toeval aan elkaar hangen. Wie deze mening aanhangen en dat zijn er velen, zouden toch eindelijk de moeite moeten nemen om toeval voortaan met een hoofdletter te schrijven. Dan krijgt de evolutiereligie tenslotte haar god om voor te knielen en wordt een nieuwe wereldgodsdienst geboren. Het is dringend tijd, want nu hij weet dat wij het weten, zal hij zeker erkenning willen. Zoniet dan zou hij wel eens bij toeval een nieuwe rimpeling kunnen oproepen in de superkosmos, die toevallig zo dicht bij ons heelal plaatsvindt, dat wij als een zeepbel uit elkaar spatten.  
Toeval of Ik Ben? Toeval bestaat niet. Ik Ben heeft via zijn Zoon de kosmos weer zin gegeven. Die keuze kan toch niet moeilijk zijn? 
 
09/04/2005