Sudoku 
 
Hij staat met zijn benen een beetje gespreid. Soms wiebelt hij wat heen en weer. Hij kijkt geconcentreerd naar het boekje in zijn linkerhand. Met zijn andere hand houdt hij een pen in de aanslag. Dan lijkt hij op te veren en schrijft hij snel iets op. Even maar, dan zakt hij terug in de oude pose. Als het bomvolle metrorijtuig bij de volgende Praagse halte stopt, pakt hij werktuiglijk de stang vast tegenover hem. Er is verder niets dat hem afleidt. De Sudoku puzzel vergt al zijn aandacht. Ik voel in mijn zak. Ik heb vanmorgen de Allerhande doorgebladerd. Hij heet wel niet zo, maar het is het zusje uit de Tjechische Albert. Inderdaad de Ahold winkeldochter in Tjechië. Toen we het hotel verlieten hebben we even wat proviand gehaald bij Albert. Je voelt je er direct thuis tussen de Euroshopper artikelen. De 'Allerhande' is minder chique, maar er staat wel een Sudoku puzzel in. Die scheur ik uit en ik steek hem in m'n zak. Voor later.  
 
 
Drukke Praagse Metro 
 
Ik pak het in-flight magazine dat in de stoelzak voor mij zit. Ik heb me geïnstalleerd na de rondes van drankje en maaltijd en ik ontdek dat de vlucht langer is dan ik hoopte. Het is nog vijf uur vliegen naar Newark, dus zoek ik afleiding, want slapen kan altijd nog. Ik sla het magazine met weinig verwachting open. Zoals altijd kijk ik eerst naar het lijnen netwerk van de maatschappij waarmee ik vlieg. Continental heeft een hub in Newark, Houston (ook handig) en Detroit. Best een grote maatschappij, maar het is de eerste keer dat ik bij ze aan boord ben. Ik vind weinig interessante artikelen, maar achterin staat een puzzelpagina met sudoku's. Het in-flight magazine blijkt al een lezer voor mij te hebben gehad, want de makkelijke sudoku was al opgelost. Dan moet ik mij maar aan de moeilijke zetten. Ik schat dat ik daar wel een uurtje zoet mee ben. Ik ben de snelste niet bij het maken van sudoku's. Daar staat tegenover dat ik ze altijd direct met pen maak en geen werknotities maak. Zoals vaak bij moeilijke sudoku's schiet het in het begin nog redelijk snel op, totdat je dat ene key-cijfertje moet vinden voor je weer verder kunt. Ik zie dat een Engelsman schuin voor mij dezelfde sudoku aan het maken is. Hij lijkt op onze kwaliteitscoördinator in het laboratorium. Zijn kapsel van grijs achterover gekamd haar lijkt precies en hij heeft dezelfde wat zenuwachtige mimiek. Het zou waarachtig een broer van hem kunnen zijn. Ik noem hem in gedachten Wim. Hij ziet er net als onze Wim schrander uit. Wim is echter nog niet zo ver als ik inmiddels ben. Ik besluit dat de sudoku wel moeilijk moet zijn en dat ik dus aardig op de goede weg ben. Ruim voordat de piloot de landing inzet heb ik mijn sudoku klaar. Ik zie dat Wim nog druk bezig is. Ik kijk op mijn horloge en concludeer dat Wim er ook wel uit zal komen. Toch nog maar even een dutje doen, want het was vanmorgen al vroeg dag. 
 
 
 
Wilma heeft een krant gekocht in Dresden. Wilma koopt altijd een krant als we op vakantie zijn. Het liefst iedere dag en dan wel een autochtone krant. We hebben ruimte genoeg in de trein die ons terug brengt naar Leipzig. Het is geen snelle trein, zodat de reisduur meer dan een uur zal zijn. Buiten is niets te zien. Het is inmiddels donker en het landschap hebben we op de heenreis al bekeken. Ik heb de puzzelpagina uit de krant gekregen. Twee sudoku's staan erin. Zoals overal een makkelijke en een moeilijke. De makkelijke is een flauw opwarmertje. Een amuse met weinig smaak. De volgende gang is serieuzer. Toch heb ik ook deze al snel onder de knie. Het is een nivo 3 (van de 5), geen echte kraker dus. Ik houd nog genoeg tijd over om mijn foto's van die dag nog even door te lopen en mijn reisgenoten ongemerkt te vereeuwigen. Wilma leest nog steeds haar krant en Kier oefent het SMS-en. Samen met Dineke maak ik nog snel twee andere cijferpuzzels, maar de naam ervan vergeet ik. Ook in Leipzig is het donker.