Bach op YouTube 
 
 
 
Toevallig googelde ik van de week tegen YouTube aan. Ik had de 'miljarden'site nog nooit bezocht. Ik was op zoek naar BWV 548 en ontdekte een paar heel leuke video's op YouTube met Bach-uitvoeringen van onder andere John Scott Whiteley op Duitse orgels. 
 
 
 
Whiteley heeft voor de BBC video-opnamen gemaakt met Bach orgelwerken. Het geluid is niet zo denderend, maar hoe konden wij vroeger met onze krakkemikkige radiootjes toch intens genieten van de Stones (ik dan) of Joan Baez? Nu let op: dit is heel goed. Prachtig videowerk, met cameraatjes in het orgel die de tractuur volgen. Sterke vertolking. Mooi orgel van Zacharias Hildebrandt in Naumburg, waarvan Bach bij de bouw adviseur is geweest. 
 
 
klik op John 
 
Over de BWV 548 - Preludium en Fuga in E kl. - las ik van Herman Paul het volgende in het ND van 6 october 2006 
7. Tot slot, met het oog op deze tragiek: bestaat er zoiets als een kunst van het menselijk leven op aarde? Zouden we ons de komst van het rijk waarin recht en vrede elkaar begroeten - sociale gerechtigheid à la Psalm 85 - kunnen voorstellen als een Bach-fuga? Neem die grillige BWV 548. Haar hoekige, chromatische thema buitelt al na twintig maten vierstemmig over de klavieren. Lange slierten zestiende noten maken de toch al zo ingewikkelde harmonie lasig te volgen.Als deze fuga zichzelf dan plotsklaps onderbreekt voor een flamboyante, toccata-achtige improvisatie vol duistere dissonanten, lijkt het stuk wel symbool te staan voor onze onmacht de morele stemmen in ons leven zinvol te verbinden: het wordt onvoorspelbaar of dit muzikaal geweld nog harmonisch beteugeld kan worden. Maar juist vóór de wanhoop toeslaat, keert Bach in voluit eschatologische bewegingen terug naar zijn oorspronkelijke thema en laat hij zijn fuga, via een onverwachte picardische terts, uitlopen op een stralend majeur.Zouden zo ook het tekort en de onmacht niet het laatste woord hoeven te hebben? Zou de fuga ons denken kunnen sturen, het een voorschot kunnen geven op zin, een indruk van vrede en gerechtigheid, een anticipatie op een harmonie der sferen, waarin de dissonanten van onrecht en onvermogen zich zó stralend zullen oplossen, dat een ieder die het hoort, zijn beide oren klinken zullen?