Florida: Ford Mustang... 
 
In de tweede helft van de jaren 60 introduceerde Ford USA de legendarische Mustang, met een 8 cyl 4.7 liter motor die 200 pk leverde. Hij kostte in Nederland rond fl 17.000 in 1966. Dat was niet goedkoop, maar de auto maakte des te meer indruk, zeker op 10-15 jarige jongetjes. Maar niet alleen op ons. Bij de introductie in New York in 1964 werden er in het eerste weekend dik 20.000 exemplaren verkocht. Een echte icoon van de jaren 60. Pas een paar jaar geleden lukte het Ford om een vette opvolger te lanceren, die als coupe en convertible weer het gevoel van de jaren 60 kon opwekken.  
 
 
Ford Mustang convertibel uit 1970 
 
De Mustang is geen sportscar, maar een musclecar. Lekker groot, met een vettige motor. De 4.0 liter 6 cylinder brengt 210 pk op de achteras. De GT 4.7 liter 8 cylinder zelfs 300 pk. In de USA kost een 6 cyl. Mustang convertible slechts $ 25-30.000 (nog geen 20.000). Het is dus niet zo begrotelijk om er één te huren. Voor 400 rijdt je twee weken in zo'n fantastische cabrio rond, uitgebreid verzekerd en onbeperkte mileage. De benzine moet je zelf betalen, maar die kost ongeveer 60 eurocent per liter.  
 
 
 
In Orlando pikten we de Mustang op in een flatterende blauwe kleur en een beige cabriokap, uiteraard met een automatische bak. De inrichting is leuk retro, maar niet erg verfijnd. Het goedkope plastic is er wel, maar het valt me reuze mee; het irriteert niet. De stoelen zitten buitengewoon goed. Je zit er echt in met veel steun overal. Maar er is toch een probleempje: onze twee koffers passen met geen mogelijkheid in de kofferbak. Er moet toch één koffer op de achterbank; niet handig als je open wilt rijden. Gelukkig kunnen we Rob en Corien onze koffers herpakken en rijden met één koffer in de bak Florida in. 
 
De 4.0 liter 6 cylinder is een vettige goedmoedige motor. Eigenlijk wel grappig om eens met zo'n potige atmosferische benzinemotor te rijden. Vanaf het eerste begin is het al duidelijk. Vergeleken met de diesels uit de Audi en Mercedes maakt deze motor niet veel klaar, als het om trekkracht gaat. Hij geeft een imposant gerommel als je het gas indrukt, maar in eerste instantie lijkt er weinig te gebeuren. Pas bij hogere toeren wordt hij bijterig, maar dan is de Mercedes al lang vertrokken. Past wel erg goed bij het Amerikaanse verkeer, zo'n goedmoedig zescylinder gebrom bij 35 miles/hour. Erg kwiek rijdt het hier allemaal niet, maar bij een lege snelweg gaan we rustig naar 85-90 mijl en de auto lijkt veel meer aan te kunnen. Maar ja, het is hier geen Duitsland en de sheriff gooit je in Florida voor het minst of geringst in de jail, zegt Rob. Dat geloven we graag, want we hebben een paar hele grote correctiecentra gezien onderweg. Op de onverharde weg maant het onderstel tot kalmte. Een beetje gas en de achterwielen spinnen dat het een lieve lust is en dan stuwt de achterkant klappertandend de auto vooruit. Geen comfortabel wegwerken van kuilen en bobbels, gewoon stuiterend eroverheen. De Loop Trail lijkt een beetje teveel van het goede voor de Mustang. Hij mag dan een paardje-in-galop logo hebben, het blijkt een rasecht asfaltpaardje te zijn. Starre achteras, hè. Ik wed dat de C zich rotgelachen zou hebben, als hij superieur zo'n trail traject zou afleggen. 
 
Het weer geeft ons de kans wel bijna iedere dag het dak op te klappen. Elektrisch natuurlijk, we zijn hier in Amerika. Tot 70 miles/hour is het best goed te doen met de raampjes omhoog. Tenminste als het niet te warm wordt. Onze witte petjes blijven dan nog keurig op z'n plaats. Als we te strak in de zon rijden verlangen we toch wel naar de schaduw van het dak en de verkoelende airco. Dat is zo geregeld al moet je wel even stoppen. De achterpassagiers blijken wel aardig in de wind te zitten en Karel kijkt toch wat zorgelijk als hij ziet dat we een hoge brug zullen passeren; zelfs met de gordel om lijkt het hem niet zeker of hij zal blijven zitten. De jongens hebben gelukkig geen last dat hun haar in de war raakt. De achterbank biedt zelfs redelijk goed plaats. Corien vouwt zich soepeltjes op de bank en kan comfortabel mee naar de Wal Mart.  
 
We rijden meer dan 2100 miles in ons raspaardje. Het stuurt gewoon lekker, niet overdreven bekrachtigd, maar toch licht, zo vanzelfsprekend, nauwkeurig, gewoon zoals het moet. Recht zo 'ie gaat is ook al zo onamerikaans. Hij zoekt niet, is niet koersgevoelig, hoeft niet gecorrigeerd te worden, gewoon zoals het moet. Nou inpakken dan maar, dit is een amerikaanse kar die ons hart heeft gestolen. Ja, ook wel een beetje van Dineke. Maar ja, je mag maar 50 pond per persoon meenemen in het vliegtuig en daar zitten we al aan, dus leveren we hem toch een beetje weemoedig in bij Budget.  
 
 
 
Klik hier voor een videoshow