Feline Anniek  
 
We waren net thuis en hadden de C-auto nogal hinderlijk voor de oprit geparkeerd. Och, laat maar staan, we moeten straks toch naar de Meern, zeiden we tegen elkaar. Tien minuten later gaat de telefoon. Ik hoor Dineke roepen: een dochter?! Grapje, denk ik nog. Maar twee tellen later besef ik dat we echt grootouders zijn geworden. Een meisje! Als M&M hierop all-in waren gegaan had de hele familie nu aan de grond gezeten. Niet dat het ons maar iets uitmaakt, maar het idee van een jongen had zich wel heel vast in ons hoofd genesteld, dus hadden we even tijd nodig om om te schakelen. Gelukkig hadden we nog een half uur, want zolang doe je er wel over naar De Meern.  
 
 
 
Enfin, de kersverse grootvader pakt zijn fotospullen die al helemaal startklaar stonden en grootmoeders pakt de kraam-meer-dagen-kadootjes mand, die al in de voorgaande weken was gevuld met neutrale kadootjes en we stapten zo weer in de hinderlijk geparkeerd C-auto.  
 
Toen we het mooiste nieuwe meisje van de wereld hadden bewonderd, hoorden we het hele verhaal van de bijzondere bevalling. Want de nieuwe moeder lijkt op haar moeder en op haar grootmoeder en die zijn gewend geweest om een bevalling even af te handelen in een paar uurtjes. Na afloop wat minder leuk voor de moeder, maar wel zo comfortabel voor het kind en vaderlief krijgt daadwerkelijk direct wat te doen.  
 
En het kleine meisje? Ze trok zich weinig aan van de grote mensen. Ze grimast er vrolijk op los, niet wetend dat opa dat allemaal op internet zet en dat iedereen die foto's wil zien.  
 
Klik hier om een beeldverslag te zien.